Οι πέρδικεs... των μποφόρ

Το πλανάρισμα μιας πέρδικας

ΕΝΑ ΔΙΗΜΕΡΟ ΣΤΗΝ ΚΥΘΝΟ

Η απόφαση ελήφθη αναγκαστικά, όταν ένα πρόβλημα στην ποδοκνημική χώρα μού υπενθύμισε ότι δεν ανήκουμε πλέον στους νεαρούς, αλλά στην ηλικία που θα πρέπει να κυνηγάμε και με το μυαλό, γιατί μόνο με τα ποδάρια πλέον δεν γίνεται.
Αρχές Οκτώβρη εγκατέλειψα τα σχέδια της εξόρμησης...

... για «γκρέκα» στα ορεινά της Αχαΐας και, μια και είχα γύρω στα τρία χρόνια να βρεθώ στην Κύθνο για πέρδικα, προτίμησα τα πιο βατά εδάφη του νησιού από το να ανεβαίνω και να οργώνω τις πλαγιές του Χελμού.

 Αναχώρηση Παρασκευή απόγευμα από Λαύριο. Αρκετές παρέες κυνηγών είχαν διαλέξει για εξόρμηση την Κύθνο και γρήγορα το κατάστρωμα έμοιαζε με διεθνή έκθεση σκύλων που με γαβγίσματα και κουνήματα της ουράς συμμετείχαν στο όλο πανηγύρι της μεταφοράς των κυνηγών στο νησί. Φθάσαμε αργά το απόγευμα στην Κύθνο με πολύ δυνατό άνεμο βορειοανατολικό (γραίγο) που προβλημάτισε αρκετούς για το κυνήγι της επομένης.
Το πρωί ο αέρας στις κορφές έφθανε τα 9 μποφόρ δύναμη, μην επιτρέποντας στα σκυλιά να χρησιμοποιήσουν τη μύτη τους. Ετσι προτίμησα να ψάξω χαμηλά στις ρεματιές και στα προφυλαγμένα από τον αέρα μέρη, πράγμα που αποδείχθηκε «σοφό».
Για «λάλλο» ούτε λόγος, διότι ο αέρας δεν επέτρεπε κάποιες στιγμές να ακούσεις ούτε τουφεκιά στα 50 μέτρα. Δεν θα είχα χωθεί μέσα στη ρεματιά όταν τα σκυλιά σε μια στροφή με κάτι λυγαριές και σχίνα «χαμήλωσαν» και άρχισαν να γίνονται επιφυλακτικά... Γρήγορα ανέβηκα μερικά μέτρα πιο ψηλά στην όχθη για να έχω ορατότητα και πριν καλά καλά σκεφθώ πού μπορεί να είναι τα πουλιά, ένα κοπάδι από καμία 20αριά πέρδικες σηκώνονται με εκείνον το θόρυβο που... σε ξαφνιάζει πάντα!

Ο κ. Μιχαήλ με τα σκυλιά του

Οι στιγμές...
Η πρώτη τουφεκιά πήγε στον βρόντο ως συνήθως. Με τις δύο επόμενες ωστόσο, κατάφερα να κρατήσω δύο πουλιά, σε αντίθετες τραβέρσες. Τουφεκιές που μένουν στη μνήμη, γράφονται στον σκληρό δίσκο και τις παίρνεις μαζί σου για πάντα. Τα σκυλιά τις απορτάρανε και έκατσα σε έναν βράχο για να συνέλθω. Πότισα τα σκυλιά με λίγο νερό και καθάρισα τις κοιλιές των πουλιών, πασπαλίζοντας και με μπόλικο θρούμπι που υπάρχει άφθονο. Από τα πιο ψηλά άκουσα κάτι «ντουμπλέδες» και κάτι «τριάρες» και είχα τον νου μου. Πράγματι 2 πλαναρισμένες πέρασαν εκτός βολής και προσγειώθηκαν σε μια κορφούλα, καμιά τριακοσαριά μέτρα μακριά. Εκατσα λίγο και περίμενα μέχρι που άρχισαν να κράζουν για συγκέντρωση. Με οδηγό τα κακαρίσματα άρχισα να ανεβαίνω σιγά μσιγά προς την κορφούλα, συγκρατώντας και τα σκυλιά για να μην τις ξεσηκώσουν.

Ερευνα μέσα στ' αγκάθια.

Εμειναν σε φέρμα σε κάτι αγκάθια, αλλά όπως απεδείχθη τα πουλιά δεν ήταν εκεί, αλλά είχαν περπατήσει. Τα σκυλιά αφού έκαναν κάνα δυο αλώνια, άρχισαν να ιχνηλατούν και να με πηγαίνουν «χαλινάρι», δείγμα ότι τις είχαν πάρει στο «κατόπι». Ούτε που κατάλαβα πώς κατέβηκα στην επόμενη ρεματιά και πριν καλά καλά πλησιάσω στον πάτο, 4 πουλιά φεύγουν μακριά στα όρια της βολής. Οι πρώτες δύο τουφεκιές δεν είχαν αποτέλεσμα. Η τρίτη όμως που ήταν και 6άρι έκανε τη δουλειά της. Εφτασα σε χρόνο μηδέν στο μέρος που έπεσε, αλλά παρόλο το ψάξιμο με τα σκυλιά δεν μπορούσα αρχικά να την εντοπίσω.
Στην απελπισία μου -και ενώ έφευγα- ο μεγάλος μου, ο Ζίπο, ενώ πήδαγε πάνω από μια πεζούλα προσγειώνεται και μένει σε φέρμα. Ακολουθεί και ο γιος του, ο Μακόι, που κάνει συναίνεση στην πατέρα του. Την είχαν βρει!

Ο Κώτσος...

Μια πέρδικα χτυπημένη με... μόχθο.

Αλλες χαρές, ξανά μπράβο και άντε πάλι για καινούργιο ψάξιμο. Κατηφορίζω την πλαγιά παρακολουθώντας τα σκυλιά, όταν πίσω μου ακούω έναν θόρυβο. Μια πέρδικα μόνη της σηκώνεται και αντί να πάρει τον κατήφορο παίρνει τον ανήφορο! Πριν προλάβω να επωμίσω χάνεται στην κορυφή.
Οι νησιώτικες λόγω του ότι είναι πιο ελαφριά πουλιά από τις «γκρέκα», πολλές φορές πετάνε προς τον ανήφορο, με κλίσεις εδάφους που φθάνουν και το 30%. Υπό γωνία ούτε λόγος, πετάνε λες και είναι περιστεροειδή.
Είχα όμως απομακρυνθεί αρκετά από το αυτοκίνητο και έπρεπε να επιστρέψω για ανεφοδιασμό σε νερό, γιατί τα Γκόρντον μου στην πέρδικα είναι ανοικονόμητα και πρέπει να τα ποτίζω συνεχώς. Εκανα έναν μεγάλο κύκλο για να βρεθώ κοντά στο αυτοκίνητο και, δρασκελίζοντας την τελευταία μάντρα, ένας «κώτσος» απογειώνεται κακαρίζοντας και παίρνει τον κατήφορο. Μια τουφεκιά από 7άρι τον σταματά και προσγειώνεται στην επόμενη πεζούλα. Τα σκυλιά απορτάρουν και εγώ κοιτάω το ρολόι. Η ώρα ήταν 9 παρά δέκα. Βρισκόμουν στο όριο της κάρπωσης και αποφάσισα να σταματήσω...
Δέκα η ώρα έχω κάνει μπάνιο και είμαι στο λιμανάκι των Λουτρών για ουζάκι και ανάλυση πεπραγμένων. Κατά τις δώδεκα φθάνουν και άλλοι κυνηγοί. Ολοι τα έχουν με τον αέρα που πραγματικά λυσσομανούσε. Εγώ «κύριος», με την τετράδα στο ψυγείο, δίνω συμβουλές εκ του ασφαλούς και τα πειράγματα πάνε σύννεφο. Κάποιοι γύρισαν το απόγευμα κατάκοποι, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο ευχαριστημένοι. Ασχέτως αποτελέσματος, όλοι είχαν συναντήσεις με θήραμα. Οι πολλές βροχές ωφέλησαν τα κοπάδια και τις γέννες, οπότε τα πουλιά ήταν αρκετά πολύ καλύτερα από τις τελευταίες χρονιές.
Υπήρχαν κοπάδια που δεν ανέχονταν την ανθρώπινη παρουσία και την παρουσία των σκύλων και... αποχωρούσαν από εκατό μέτρα μακριά. Το επόμενο πρωί ο αέρας είχε πέσει λίγο...
Εχοντας στον νου την επιστροφή αλλά και την κούραση των ζώων μου, προτίμησα να κυνηγήσω λίγο πιο έξω από τα Λουτρά, διαλέγοντας ομαλή πορεία. Παρ' όλα αυτά ακόμη δύο πέρδικες προσγειώθηκαν στο σακίδιο, ενώ άλλες δύο μετά από φέρμα προς τον κατήφορο έφυγαν ασκάγιωτες, παρόλο που έριξα τις τριάρες μου.
Μετά από μεσημεριανό στον Μέριχα, επιβίβαση στο καράβι για επιστροφή στο Λαύριο. Ξανά το κατάστρωμα απλωμένα τα σκυλιά, αλλά ούτε γαβ δεν ακουγόταν! Ολα ξεθεωμένα, πιασμένα από την υπερπροσπάθεια, δεν είχαν κουράγιο ούτε να σταθούν όρθια...


www.ethnos.gr
ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΑΗΛ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΧΑΡΗΣ ΓΚΙΚΑΣ