...Εμφανίστηκε από... το πουθενά τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη... Μεγάλα ίχνη, ενός μεγάλου κάπρου, που περπατά πάντα ήρεμα. Την πρώτη Κυριακή του Νοέμβρη, εντελώς ανέλπιστα βρέθηκε μέσα στην παγάνα μας... Και γράφω «ανέλπιστα» γιατί όταν «κόψαμε» το μέρος, δεν υπήρχαν ίχνη του. Ο παγανιέρης το κατάλαβε την τελευταία στιγμή, όταν άκουσε μπροστά του κλαδιά να σπάζουν και τη γης να τρέμει από το πάτημα του «θηρίου»! Ο σκύλος που βρέθηκε μπροστά του, έβγαλε ένα βαρύ γαβ, και... μετά τσιμουδιά.
ο γουρούνι ορμούσε ανάποδα προς την παγάνα, σε μια περιοχή με μηδέν
ορατότητα. Τα βατόμουρα, οι αγριοπασχαλιές και οι θεριεμένες φτέρες στο
ύψος του ανθρώπου αφήνουν το πολύ δύο-τρία μέτρα θωριάς, και... πολλά
μέτρα αγωνίας! Σήκωσε το δίκαννο ο παγανιέρης και του έριξε με την κάννη
όπου είχε τη δραμιάρα, σχεδόν εξ επαφής! Το πιο πιθανό όμως είναι, λόγω
ταραχής, να μην το γρατζούνισε καν. Το ζώο έκανε επί τόπου στροφή και
ξαναμπήκε στην παγάνα. Στις πλαγιές ακούστηκε η κραυγή του παγανιέρη:
- «Ερχεταιιιιι»!
Ετυχε εκείνη την ημέρα να βρίσκομαι σε ένα καρτέρι χαμηλά σε μια χαράδρα, με ορατότητα που πλησίαζε τα είκοσι το πολύ μέτρα, όταν άκουσα τον θόρυβο που έκανε περνώντας ψηλωμένα από πάνω μου. Ακουσα, αλλά δεν είδα ούτε τρίχα! Ξέροντας ότι το επόμενο καρτέρι δεν φυλαγόταν (σπάνια περνούσαν πια από εκεί, ήταν καρτέρι της δεκαετίας του 1970), έτρεξα με δύναμη να προλάβω.
Λαχανιασμένος σταματώ και βάζω στην κάτω κάννη μονόβολο, οπότε ο θόρυβος δείχνει να κατεβαίνει προς τη μεριά μου! Θα το προλάβω, πρέπει να το προλάβω... Γλιστρώ , αλλά δεν πέφτω, και εκείνη τη στιγμή το βλέπω που ετοιμάζεται να περάσει το ρέμα και να εξαφανιστεί. Πάνω από εξήντα μέτρα είναι, το βλέπω όμως πεντακάθαρα τη στιγμή που φεύγει το μονόβολο...
Θεόρατο...
Εναν μήνα μετά τώρα, συνεχίζω να το βλέπω ακόμη και στον ύπνο μου: θεόρατο, με τις τρίχες της χαίτης σηκωμένες, να χάνεται αυτοστιγμής στη ρεματιά! Από πίσω του, στα διακόσια μέτρα περίπου, ακολουθούσαν τα σκυλιά. Το βράδυ είπα ότι ήταν το μεγαλύτερο γουρούνι που είδα ποτές. Συμφώνησαν και αρκετοί άλλοι ότι είναι το μεγάλο καπρί, που βλέπανε τα ίχνη του από τις αρχές Σεπτέμβρη...
- «Ηλθε από απέναντι, περνώντας τη λίμνη του Νέστου» είπε ο μπαρμπα-Θόδωρας, παλιός γουρουνοκυνηγός... Πέρασαν δύο Σαββατοκύριακα και δύο Τετάρτες, με τις παρέες στα βουνά στα ίδια ίχνη. Γουρούνια «χαλάστηκαν» πολλά, ο κάπρος μας όμως όχι. Δύο φορές τουφεκίστηκε, και τις δύο χωρίς αποτέλεσμα. Το κακό είναι ότι τα σκυλιά τον παρατάνε μετά δυο- τρεις στάμπες... Και το καλό ότι, λόγω μεγάλου βάρους και προφανούς ηλικίας, δεν είναι σε θέση να κάνει κακό στα σκυλιά... Απλώς τα φοβερίζει με τον επιβλητικό όγκο και το εκτόπισμά του.
Στη στάμπα...
Την τελευταία Κυριακή του φετινού κατάξερου Νοέμβρη, ξεκινήσαμε μια παγάνα στα ψηλά του Φαλακρού -πάνω από τα 1.200 μέτρα- εκεί όπου σχεδόν τελειώνει η ζώνη της οξιάς κι αρχίζει το αλπικό τοπίο. Λόγω της ξέρας και της παγωνιάς, ήταν αδύνατον να «κόψεις» τους δρόμους. Μέσα στο δάσος, τα πεσμένα φύλλα της οξιάς και της καστανιάς έφτιαχναν χαλί μιας πιθαμής, κι άντε μετά να καταλάβεις αναποδογυρισμένο φύλλο .
Ξεκινήσαμε με μείον οκτώ βαθμούς Κελσίου, πορεία δυόμισι ωρών για να φθάσουμε στα καρτέρια. Μπήκα παγάνα, πιο πολύ για να αδειάσω το άγχος μιας δύσκολης βδομάδας, αδειάζοντας τα πνευμόνια μου κόντρα στα 2.000 μέτρα του Φαλακρού. Κάναμε αυτό που οι παλιοί λέγανε... «κουτουρού παγάνα».
Με το που ξεκινήσαμε, τα δύο καλύτερα σκυλιά φύγανε μπροστά, πιάνοντας
εξ αρχής ντορό, γαβγίζοντας δυνατά και αραιά. Βγήκανε μετά πέντε λεπτά
έξω από την παγάνα, και αμέσως άρχισαν το χαρακτηριστικό επί τόπου
γάβγισμα. Δυο πλαγιές στα αριστερά μας, σταμπάρανε ένα καπρί!
Πιάσαμε το μέρος, και δύο καλοί από εμάς πήγανε στη «στάμπα». Πλησίαζαν πότε ο ένας πότε ο άλλος, αλλά ο κάπρος έφευγε, αψηφώντας τα σκυλιά. Και το έκανε πάντα τη στιγμή που έπρεπε, όταν η κάννη σημάδευε ακόμη χαμηλά και το λαχάνιασμα του κυνηγού ακουγόταν από μακριά.
Ηξερε... Ηταν δέκα το πρωί όταν ξεκινήσαμε και ο ήλιος ακουμπούσε πια στην πλαγιά της δύσης, όταν το καλύτερο τουφέκι της παρέας πλησίασε σε απόσταση θωριάς και βολής.
«Μεγάλος ρε», ακούστηκε η φωνή του, και... μετά σιωπή!
«Χάθηκε -μας είπε όταν μαζευτήκαμε- χάθηκε δευτερόλεπτα πριν από την τουφεκιά».
-«Ηταν σαν τρία μεγάλα καπριά μαζί» είπε το βράδυ στο τσίπουρο, σβήνοντας το άχτι του στο οινόπνευμα. Και τότε άρχισαν όλοι να μιλάνε για κλαδιά που σπάζανε, για τη γης που έτρεμε... Ολοι μιλούσαν όμως για έναν κάπρο που δεν έτρεχε, αλλά περπατούσε βασιλικά, αγέρωχα και άτρωτα. Ο αρχηγός ήταν που έκλεισε τη συζήτηση:
«Ηλθε και σε μένα, αλλά ήξερε πού ήμουν, ήξερε με ακρίβεια χιλιοστού. Σταμάτησε στα είκοσι πέντε μέτρα, μέσα στα κέδρα. Περίμενα τα σκυλιά, αλλά αυτά μόλις μπήκαν στα κέδρα, έφυγαν φοβισμένα. Εκανα να πλησιάσω, αλλά άκουσα μεγάλα κλαδιά να σπάζουν, σαν να άνοιγε δρόμο μπολντόζα...
Ο κάπρος είχε σχεδιάσει τη φυγή του. Θα τον νικήσει αυτός που θα τον βρει στην πρώτη στάμπα της μέρας, και θα τον πλησιάσει ανάποδα, όχι αντίθετα από τη θέση των σκύλων, αλλά από την πλευρά τους. Το ζώο έμαθε να σκέφτεται σαν άνθρωπος, γι΄ αυτό χάνεται από μπροστά μας. Μόνο ένας τρελός νικά έναν γνωστικό, και θέλει τρέλα να σιμώσεις το ζωντανό βουνό και να πυροβολήσεις»...
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Κουράστηκα πολύ εκεί πάνω, αλλά το χάρηκα. Θα έχω να διηγούμαι στα εγγόνια μου ότι εγώ τον είδα αγέρωχο να σνομπάρει το βόλι μου. Φυσικά, θα βρεθεί ο «μάστορας» σύντομα, όπως λέει ο αρχηγός...
Εγώ όμως, και πολλοί από σας πιστεύω, τον θέλετε ζωντανό εκεί ψηλά να προσθέτει βαθμούς δυσκολίας και έναν ακόμα θρύλο για τα βουνά της Ροδόπης.
ethnos.gr
Σωτήρης Δημηρόπουλος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Σωτήρης Δημηρόπουλος
- «Ερχεταιιιιι»!
Ετυχε εκείνη την ημέρα να βρίσκομαι σε ένα καρτέρι χαμηλά σε μια χαράδρα, με ορατότητα που πλησίαζε τα είκοσι το πολύ μέτρα, όταν άκουσα τον θόρυβο που έκανε περνώντας ψηλωμένα από πάνω μου. Ακουσα, αλλά δεν είδα ούτε τρίχα! Ξέροντας ότι το επόμενο καρτέρι δεν φυλαγόταν (σπάνια περνούσαν πια από εκεί, ήταν καρτέρι της δεκαετίας του 1970), έτρεξα με δύναμη να προλάβω.
Λαχανιασμένος σταματώ και βάζω στην κάτω κάννη μονόβολο, οπότε ο θόρυβος δείχνει να κατεβαίνει προς τη μεριά μου! Θα το προλάβω, πρέπει να το προλάβω... Γλιστρώ , αλλά δεν πέφτω, και εκείνη τη στιγμή το βλέπω που ετοιμάζεται να περάσει το ρέμα και να εξαφανιστεί. Πάνω από εξήντα μέτρα είναι, το βλέπω όμως πεντακάθαρα τη στιγμή που φεύγει το μονόβολο...
Θεόρατο...
Εναν μήνα μετά τώρα, συνεχίζω να το βλέπω ακόμη και στον ύπνο μου: θεόρατο, με τις τρίχες της χαίτης σηκωμένες, να χάνεται αυτοστιγμής στη ρεματιά! Από πίσω του, στα διακόσια μέτρα περίπου, ακολουθούσαν τα σκυλιά. Το βράδυ είπα ότι ήταν το μεγαλύτερο γουρούνι που είδα ποτές. Συμφώνησαν και αρκετοί άλλοι ότι είναι το μεγάλο καπρί, που βλέπανε τα ίχνη του από τις αρχές Σεπτέμβρη...
- «Ηλθε από απέναντι, περνώντας τη λίμνη του Νέστου» είπε ο μπαρμπα-Θόδωρας, παλιός γουρουνοκυνηγός... Πέρασαν δύο Σαββατοκύριακα και δύο Τετάρτες, με τις παρέες στα βουνά στα ίδια ίχνη. Γουρούνια «χαλάστηκαν» πολλά, ο κάπρος μας όμως όχι. Δύο φορές τουφεκίστηκε, και τις δύο χωρίς αποτέλεσμα. Το κακό είναι ότι τα σκυλιά τον παρατάνε μετά δυο- τρεις στάμπες... Και το καλό ότι, λόγω μεγάλου βάρους και προφανούς ηλικίας, δεν είναι σε θέση να κάνει κακό στα σκυλιά... Απλώς τα φοβερίζει με τον επιβλητικό όγκο και το εκτόπισμά του.
Στη στάμπα...
Την τελευταία Κυριακή του φετινού κατάξερου Νοέμβρη, ξεκινήσαμε μια παγάνα στα ψηλά του Φαλακρού -πάνω από τα 1.200 μέτρα- εκεί όπου σχεδόν τελειώνει η ζώνη της οξιάς κι αρχίζει το αλπικό τοπίο. Λόγω της ξέρας και της παγωνιάς, ήταν αδύνατον να «κόψεις» τους δρόμους. Μέσα στο δάσος, τα πεσμένα φύλλα της οξιάς και της καστανιάς έφτιαχναν χαλί μιας πιθαμής, κι άντε μετά να καταλάβεις αναποδογυρισμένο φύλλο .
Ξεκινήσαμε με μείον οκτώ βαθμούς Κελσίου, πορεία δυόμισι ωρών για να φθάσουμε στα καρτέρια. Μπήκα παγάνα, πιο πολύ για να αδειάσω το άγχος μιας δύσκολης βδομάδας, αδειάζοντας τα πνευμόνια μου κόντρα στα 2.000 μέτρα του Φαλακρού. Κάναμε αυτό που οι παλιοί λέγανε... «κουτουρού παγάνα».
Πιάσαμε το μέρος, και δύο καλοί από εμάς πήγανε στη «στάμπα». Πλησίαζαν πότε ο ένας πότε ο άλλος, αλλά ο κάπρος έφευγε, αψηφώντας τα σκυλιά. Και το έκανε πάντα τη στιγμή που έπρεπε, όταν η κάννη σημάδευε ακόμη χαμηλά και το λαχάνιασμα του κυνηγού ακουγόταν από μακριά.
Ηξερε... Ηταν δέκα το πρωί όταν ξεκινήσαμε και ο ήλιος ακουμπούσε πια στην πλαγιά της δύσης, όταν το καλύτερο τουφέκι της παρέας πλησίασε σε απόσταση θωριάς και βολής.
«Μεγάλος ρε», ακούστηκε η φωνή του, και... μετά σιωπή!
«Χάθηκε -μας είπε όταν μαζευτήκαμε- χάθηκε δευτερόλεπτα πριν από την τουφεκιά».
-«Ηταν σαν τρία μεγάλα καπριά μαζί» είπε το βράδυ στο τσίπουρο, σβήνοντας το άχτι του στο οινόπνευμα. Και τότε άρχισαν όλοι να μιλάνε για κλαδιά που σπάζανε, για τη γης που έτρεμε... Ολοι μιλούσαν όμως για έναν κάπρο που δεν έτρεχε, αλλά περπατούσε βασιλικά, αγέρωχα και άτρωτα. Ο αρχηγός ήταν που έκλεισε τη συζήτηση:
«Ηλθε και σε μένα, αλλά ήξερε πού ήμουν, ήξερε με ακρίβεια χιλιοστού. Σταμάτησε στα είκοσι πέντε μέτρα, μέσα στα κέδρα. Περίμενα τα σκυλιά, αλλά αυτά μόλις μπήκαν στα κέδρα, έφυγαν φοβισμένα. Εκανα να πλησιάσω, αλλά άκουσα μεγάλα κλαδιά να σπάζουν, σαν να άνοιγε δρόμο μπολντόζα...
Ο κάπρος είχε σχεδιάσει τη φυγή του. Θα τον νικήσει αυτός που θα τον βρει στην πρώτη στάμπα της μέρας, και θα τον πλησιάσει ανάποδα, όχι αντίθετα από τη θέση των σκύλων, αλλά από την πλευρά τους. Το ζώο έμαθε να σκέφτεται σαν άνθρωπος, γι΄ αυτό χάνεται από μπροστά μας. Μόνο ένας τρελός νικά έναν γνωστικό, και θέλει τρέλα να σιμώσεις το ζωντανό βουνό και να πυροβολήσεις»...
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Κουράστηκα πολύ εκεί πάνω, αλλά το χάρηκα. Θα έχω να διηγούμαι στα εγγόνια μου ότι εγώ τον είδα αγέρωχο να σνομπάρει το βόλι μου. Φυσικά, θα βρεθεί ο «μάστορας» σύντομα, όπως λέει ο αρχηγός...
Εγώ όμως, και πολλοί από σας πιστεύω, τον θέλετε ζωντανό εκεί ψηλά να προσθέτει βαθμούς δυσκολίας και έναν ακόμα θρύλο για τα βουνά της Ροδόπης.
ethnos.gr
Σωτήρης Δημηρόπουλος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Σωτήρης Δημηρόπουλος
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου